|
Die Gräfin Eva vun Neileininge
Ach Gott! Was werd mer's doch im Sinn
So leicht, wann ich im Wald als bin! 's is fascht so scheen dort wie deheem, Die Vegel kreische vun de Bääm, Die Micke hört mer luschtig sumse Un Krotte in die Pitsche plumpse Un prächtig schlängelt sich de Weg Eriwer, niwer, grad un schräg. Un freelich wanner ich do anne Dorch Eeche, Buche un dorch Danne. – De Wald heert uf; mer sieht schun dorch: "Was is dann das dort for e Borg?" Un in dem Aa'eblick geht grad E Bauerschmann vorbei un sa't: "Das Schloß, wo Se do driwwe siehn, Is die Neileininger Ruin." "Aha", sa' ich, "ich dank a scheen, Das Schloß is meiner Seel nit kleen, Du liewer Gott, is das e Mauer!" "Ei wiss'n Ehr was", sa't do de Bauer, "Wann's recht is, will ich Eich verzähle – Das heeßt, wann Se kee Zeit verfehle – Was vor vielhunnert Johr un Da Sich in dem Schloß hat zugetra." "Jo", sa' ich," 's intressiert mich arig", Dann ganz voll lauter Neigier war ich. Dann fangt er an: " 's war Baurekrieg. Die Baure gehn vun Sieg zu Sieg Un 's war kee Borg im ganze Lann, Die wo se net erowert han. Un iwerall uf alle Schlösser, Do han se ausgepitscht die Fässer Un in de Vorratstubb un Kich Han se achielt ganz ferchterlich, Bis alles leer war, blank un blott Un jeder satt als wie e Krott; Dann stecke se ufs Dach vum Haus De rote Gockel owe naus. – So sin die Baure no' und no' Bis vor Neileininge gezo' Un 's war im Kriegsrot fescht beschloß: Bis morje frih geht 's Sterme los. – 's is Morje worr. Die Bauersleit Sin vorgerickt uf jeder Seit, Die Mussik hat e Marsch gemacht, Der hat geschebbert un gekracht, Drei Trummle, zwee Trumbete aa Un finf, sechs Ziechharmonika. Un vorwärts sterze se, die Baure, Wie 's Dunnerwetter an die Maure: De Peter un de Philp von Marem, Die han e Wißbaam unnerm Arem, Am dicke Enn e Eiseklumpe, For um 'es Dor eninzustumbe. De Jockeljerg vun Mudderstadt, Der hat e langi, spitzi Latt, For um die Feind ewegzuspiese, Wo owe vun de Mauer schieße. De Ferdenand vun Bottebach De krawwelt schun enuf ufs Dach. De Adam un de Schorsch von Bellem. De Michel un de Sepp vun Göllem, Vun dene krawwelt aa schun jeder Mit Hänn un Fiß uf seiner Leeder. De Philp un Peter sterme los, De Wißbaam schwenke se zum Stoß: "Nix wie dewedder! Nix wie druff!" – - "Ei gu' mol, 's Dor is jo schun uff!" – Un iwer eemol aus 'em Dor, Do kommt die Gräfin Eva vor Un hat so halb un halb geschmunzelt Un halb un halb die Stern gerunzelt Un hat gesa't: "Gu'n Dag, Ehr Herre, Ei, ich meen als, Ehr dun Eich erre! Is das e Art, Besuch ze mache? Geh, schämmen Eich, mer muß jo lache! Mer kommt doch so nit zu de Leit, Mer meent, Ehr wäre nit gescheit! Doch - wann Ehr jetz scheen orndlich sin, Dann lad ich Eich zum Esse in." – Do han die Baure no' un no' Die Mailer in die Läng gezo; Die eene stehn wie angeworzelt, Die ann're sin fascht umgeborzelt, De Peter un de Philp sin ball Mitsamt 'em Wißbaam umgefall. Do sa't die Gräfin: "Hopp Ehr Leit! Die Supp steht uf 'em Disch. 's is Zeit!" – Do sin die Baure awer stracks So zart un weech worr als wie Wachs Un han die Kappe abgenomm Un sin ganz brav dorchs Schloßdor komm Ins Herrschaftshaus un in die Stubb Un hocke sich glei an die Supp. 's war Riwelsupp. Un owe rum Sin Schnittlachstickelcher geschwumm. Das war e Leffle un Geschepp! For jeden hat's drei Deller gebb. – Kaum war die Supp eweg vom Disch, Do kommt e Rieseplatt voll Fisch. "Halt!" kreischt de Schorsch vun Schifferstadt, "lch krie' zu allererscht die Platt, Ich siehn grad so e scheener Hecht, Den wo ich geere esse mecht." De Eckmathees vun Theisbergste'e Der tret em heemlich uf die Zehe: "Geh!" sa't er, "Schorsch, Du sollsch Dich schämme So derf mer sich doch nit benemme!" No finf Minutte ungefähr, Do war die Fischplatt blott un leer, Un, guck, die Kichedeer geht uff: E neii Platt mit Brote druff! Un Rotkraut noch dezu mit Keschte Wie an de höchschte Kerchefeschte. Do sa't die Gräfin: "So, Ehr Herre, Die Platte misse leer geß werre, Un holen Eich nor fescht eraus. 's lei't noch genunk im Haawe draus." Das hat de Baure Spaß gemacht, Ganz laut han se enausgelacht. Un wie uf eemol noch e Kischt Vun feinem Wein werd ufgedischt, - 's war Forschter Ausles', Kerchestick, – Du liewer Gott! War das e Glick!! Do kloppt de Franz von Aldeglan Ans Weinglas un is ufgestann Un fahrt sich zweemol dorch die Hoor Un sa't: "Ehr Leit, ich sein defor, Daß mer im ganze Pälzer Lann Kee so e bravi Fraa meh han, Als wie die Gräfin Eva do, So dichtig, freindlich un so froh, Ich sein defor, 'es Glas zu hewe: Die Gräfin Eva, die soll lewe!!" Do han die Baure "Hoch!" gekrisch Un ufgebollert uf de Disch Un mit de Kapp erumgeschwenkt Un alsfort widder ingeschenkt. – So han se lang noch dogesess' Un nix als wie getrunk un geß. Erscht owends so am Uhrer acht Do han se endlich Schluß gemacht Un sin e halwi Stunn deno' Im diefschte Friede abgezo." – – Do hat der Bauer ufgeheert. "Was?" sa' ich, "das is hie basseert, Is die Geschicht a werklich wohr?" "Jo", sa't er, "ich sein gut defor! Nor - wo die Wohrheet nit recht baßt, Do han ich's annerscht abgefaßt." Paul Münch, † 1951 Pfälzer Mundartdichter und Verfasser der "Pälzisch Weltgeschicht" zurück zu "Pfälzer Wein" |
Termine(PDF-Dokument)
14.06.2008 - 23.08.2008
04.07.2008 - 07.07.2008
04.07.2008 - 08.07.2008
05.07.2008 - 06.07.2008
05.07.2008 - 06.07.2008
05.07.2008
05.07.2008
11.07.2008 - 14.07.2008
11.07.2008 - 14.07.2008
11.07.2008 - 15.07.2008
ReiseauskunftAnzeigen |







